Funcom tworzy kolejne MMORPG, ma być w klimacie opowiadań Lovecrafta, powieści Kinga i Świata Mroku, mówię o The Secret World. O samym MMO chociaż zapowiada się interesująco (np. nie będzie grindu bo nie będzie żadnych leveli postaci, poza tym każdy startowo ma wypasioną postać, potem może być tylko fajniejsza) nie będę tutaj pisał a o właśnie pewnym sposobie reklamowania go.

W listopadzie 2009 roku (szkoda że dopiero teraz go znalazłem) twórcy The Secret World wystartowali bloga, jego autorem jest rzekomo Tyler Freeborn, mieszkaniec Solomon Island w stanie Maine, badacz zjawisk paranormalnych, okultystycznych wydarzeń i poszukiwacz kryptyd. Na swoim blogu informuje o całej ukrytej prawdzie świata i dziwacznych wydarzeniach których doświadcza. Świetna sprawa dla ludzi grających w horrorowe systemy, polecam gorąco.

Blog jest często aktualizowany, pojawiają się na nim świetne grafiki a wpisy na prawdę inspirują do tworzenia scenariuszy. Tutaj znajdziecie bloga.

Co jakiś czas na swojego bloga GW wrzuca różnorakie fotki ze swojej siedziby, tym razem padło takie zdjęcie:

Jak można zauważyć pomiędzy różnymi grafikami widać jedną z wielkim logiem Deathwatch. Zdaje się że w GW szybko się połapali bo fotkę szybko podmieniono na taką na której parę widocznych grafik zaciemniono.

Czekam niecierpliwie na oficjalne materiały odnośnie tego systemu

221b to gra przeglądarkowa zrobiona żeby podgrzać zainteresowanie filmem o przygodach sławnej pary detektywów w których wcielają się Robert Downey Jr. i Jude Law. W grze chodzi oczywiście o zbieranie dowodów, zeznań świadków i czytanie różnych dokumentów a potem rozwiązanie spraw (porwania, morderstwa, kradzieży itp.) Można by powiedzieć że to nic nadzwyczajnego biorąc pod uwagę film.

Nadzwyczajne jest to że jest to gra kooperacyjna, jeden z graczy wciela się w Holmesa a drugi w Watsona, gra jest zintegrowana z Facebookiem więc do gry możemy zaprosić tylko kogoś ze swoich znajomych na tym portalu. Teoretycznie można też grać samemu ale po pierwsze: z drugą osobą jest o wiele, wiele przyjemniej, po drugie: co dwie głowy to nie jedna

Zarówno Holmes jak i Watson mają różne opcje które mają doprowadzić do rozwikłania śledztwa, Holmes może przeszukiwać miejsca zbrodni i zbierać dowody, otrzymuje też więcej różnych listów, raportów policyjnych, zeznań świadków itp. Watson zaś może przesłuchiwać świadków i podejrzanych, ścigać uciekinierów itp.
Podobno za odpowiedziami przesłuchiwanych stoi nie skrypt a dosyć mocna sztuczna inteligencja jednak jako że gram Holmesem nie było mi dane tego uświadczyć

Wraz z Filem jesteśmy w rozdziale drugim i mogę stwierdzić że rozgrywka daje wiele frajdy, śledztwa są zróżnicowane i interesujące. W grze mamy punkty Reputacji które zdobywamy rozwiązując śledztwa i odnajdując dowody. Kiedy już zbierzemy wszystkie dowody musimy dokonać dedukcji i postawić na szale swoje punkty Reputacji (sami określamy ich liczbę), moment dedukcji jest finałem śledztwa i rozdziału, po dokonaniu dedukcji przesyłamy ją do Watsona który może się zgodzić lub nie. Potem zostaje już albo poprawić dedukcję albo oglądać skutki swojego śledztwa.

Krótko mówiąc, polecam grę w 221b. Dostępna jest tutaj.

Seria liczy sobie cztery zeszyty, okładkę każdego stworzył J.K. Woodward. Same okładki są świetne, mające mocny klimat i przynoszące obietnice mrocznej, ponurej Lovecraftiańsiej historii. Potem jednak jest gorzej, za rysunki wewnątrz komiksu i ich kolorowanie odpowiada Andrew Ritchie – i rysunki te są po prostu brzydkie, dodatkowo komiks pełen jest jasnych barw, ładnych kolorów i do tworzenia klimatu grozy im bardzo daleko. Pierw pomyślałem że być może w ten sposób mają tworzyć klimat – pierw przedstawiony nam zostanie zwykły świat jaki znamy w jasnych barwach żeby potem został zalany Lovecraftowską przytłaczającą, mroczna i ponurą rzeczywistością.

Tak się jednak nie dzieje. Ale tu już należy winić scenariusz Williama Messnere-Loebsa. Bohaterem Necronomiconu jest młody student Henry Said którego ojciec wysłał z Arabii żeby studiował na zachodzie, konkretnie na, oczywiście, Uniwersytecie Miskatonic w Arkham w Nowej Anglii. Narracja w „chmurkach” prowadzona jest w pierwszej osobie, jako listy które Henry wysyła swemu ojcu. Już początek komiksu wykazuje niesamowitą głupotę – jak się dowiadujemy młody Said jest studentem już trzeciego roku tymczasem list brzmi tak jakby dopiero co rozpoczął naukę. Ten pierwszy błąd byłem w stanie wybaczyć autorowi – może uznał że Henry przez trzy lata miał ojca w dupie i dopiero teraz postanowił do niego napisać.

Jednak ze strony na stronę jest coraz gorzej, Henry informuje w liście że nie ma przyjaciół i nikt go nie lubi tylko po to żeby na następnej stronie bez problemowo znaleźć dwójkę ludzi którzy migiem go polubili. Takich nieścisłości i głupot jest znacznie, znacznie więcej i szkoda mi czasu na wpisywanie ich wszystkich. Fabuła całości opiera się o to że przyjaciele Henrego wprowadzają go do działającego na uniwersytecie Towarzystwa Teozoficznego które dąży do poznania ezoterycznej wiedzy. Szkoda tylko że rysunki przestawiające spotkanie Towarzystwa wyglądają jakby Said trafił na jakiś uroczysty bankiet a nie tajne spotkanie sekretnego stowarzyszenia okultystów.

Jak się okazuje członkami Towarzystwa są postaci takie jak Randolph Carter (który notabene wygląda jak Lovecraft), doktor Henry Armitage czy też Ethan Starkweather. Carter zleca Saidowi jako znawcy wielu języków wykonanie porządnego, kompletnego tłumaczenia Necronomiconu, na co autor z radością przystaje. Na samym początku wykorzystanie postaci stworzonych przez Lovecrafta podobało mi się, uznałem to za miłe mrugnięcie okiem do fanów Samotnika z Providance jednakże później wraz z fabułą zostaje wrzuconych wiele innych elementów z jego prozy tylko po to żeby się pojawiły. Sama fabuła jest nędzna, pełna nielogiczności, niespójności i głupoty. Autor pozbawił komiks całkowicie klimatu grozy, nie ma go tu ani krztyny. I nie chodzi mi tu że autorowi po prostu nie wychodzi straszenie czytelnika Messner-Loebs nawet nie próbuje tego robić czy też tworzyć mrocznej otoczki.

Dodatkowo komiks zabija wprowadzenie wątku romansowego (który zresztą jest tak słabo prowadzony że romans Anakina i Padme z Ataku Klonów jest szczytem romansów).

Fabuła komiksu łamie wiele wyznaczników które cenił sobie Lovecraft:
- jest w nim wątek romansowy,
- nie ma czynniku grozy,
- sprawy nadnaturalne są tłumaczono kompletnie naukowo i są sprawami oczywistymi dla bohatera,
- nie istnieje, tak ważny dla Lovecrafta, motyw popadania w szaleństwo, ludzie którzy zobaczyli Mi-Go, Starsze Istoty czy Shoggotha zachowują się tak samo jakby przed chwilą zobaczyli kota swojej cioci czy własnego psa.

Pomimo że komiks nawiązuje do wielu opowiadań (takich jak Sny w Domu Wiedźmy, W Górach Szaleństwa, Szepczący w ciemności czy Model Pickmana) i nowel HPL robi to w sposób totalnie nieudolny gdyż zamiast naprawdę nawiązywać autor po prostu postanowił powybierać przeróżne elementy z twórczości mistrza horroru i wrzucić je „na hurra” do swojego komiksu.

Szczerze odradzam zapoznawanie się z tymi komiksami, jeśli ktoś z was jest hardkorowym fanem Lovecrafta to pewnie i tak je kupi tylko po żeby je mieć w kolekcji, jeśli jednak kimś takim nie jesteście, trzymajcie się od nich z dala. Nie są warte ani pieniędzy ani czasu poświęconego na ich czytanie.

W sesji wzięli udział:

Mosia jako Vladimira Putinova – gnomia badaczka, eksploratorka z Czarnoborza.

Filu jako Pankracy Starogardzki – krasnoludzki myśliwy, eksplorator ze Slawii.

Mashas jako Luke Waterwalker – człowiek detektyw, śledczy z Alfheimu.

Mechanika:

Nie korzystaliśmy z mechaniki Atutów oraz manewrów, magii też nie było z oczywistych powodów.

Przebieg sesji:

Spotkaliśmy się około 16, pierw zajęliśmy się trzecią edycją Warhammera którą każdy chciał obejrzeć i sobie zmacać, pogadaliśmy o niej chwile, Filu nawet stworzył sobie postać. Potem przeszliśmy do Wolsunga.

Nasi bohaterowie przebywają w klubie „Jesion i Dąb” w Lyonesse, akurat jedzą sobie śniadanie i rozmawiają na różne luźne tematy, do stolika podchodzi lokaj i podaje im świeże wydanie Lyonesse Crystalograph. Na pierwszej stronie gazety widnieje wielki nagłówek „Muzeum Alfheimskie okradzione! Kryształowa Czaszka zniknęła!” jak dalej da się wyczytać z krótkiego artykułu – nieznani sprawcy włamali się do Muzeum przed trzecią w nocy i skradli stamtąd słynną Kryształową Czaszkę którą znalazł podczas jednej ze swych wypraw badawczych do Atlantydy profesor Nathaniel Bonehawk. Vladimira jako pracowniczka Muzeum zainteresowała się sprawą, tak samo mr. Waterwalker, szybko więc skończyli śniadanie i udali się do Muzeum, na miejsce zbrodni wpuszczono ich dzięki znajomościom detektywa i badaczki. Na holu Wystawy Atlantydzkiej zastali paru funkcjonariuszy policji i dwóch agentów Alven Yardu oraz lamentującego kustosza Muzeum Jonathana Norella i inspektora policji Jamesa Poirota. Na własną rękę postanawiają przeszukać hol niestety testy kiepsko im wychodzą, wtedy Mashas używa kart i w pobliżu postumentu na którym stała Czaszka zauważa ledwo widoczne ślady butów i czerwonawej glinki, zabiera ją i postanawia zawieść swojemu przyjacielowi z Alven Yardu który ją zbada i pomoże określić skąd glinka pochodzi. Vladimira rozgląda się po pomieszczeniu i za sporą stelą dostrzega urwany kawałek kurtki venrierowskiej z symbolem dwugłowego orła. W tym czasie Pankracy wychodzi na zewnątrz pod okno przez które weszli włamywacze jak graczom oznajmił Poirot. Myśliwy w starej szopie na narzędzia ogrodnicze znajduje pijanego niziołka ogrodnika od którego dowiaduje się że w środku nocy obudził go ryk paromobila i krzyki conajmniej trzech ludzi w pobliżu. Niziołek jednak zbyt mało widział lub jest zbyt pijany żeby być przydatny jeszcze do czegokolwiek. Kustosz Norell załamany prosi Vladimirę żeby udała się do domu profesora Bonehawka przy Hawthorne Street 14B ponieważ ten pomimo że otrzymał pneumę w której zawiadomiono go o włamaniu parę godzin temu dotychczas ani nie odpowiedział ani się nie zjawił. Norell obawia się że Bonehawka porwano. W tym czasie Waterwalker dojeżdża do siedziby Alven Yardu gdzie spotyka się z M który po szybkim przebadaniu gliny oznajmia mu że najbliższe jej pokłady znajdują się na północny-wschód od Lyonesse w okolicach osady Northhamptonshire.

W tym czasie myśliwy i badaczka udają się do domu profesora dorożką, gdy docierają na miejsce zauważają że drzwi zostały wyważone zaś dom został konsekwentnie przeszukany, wszędzie walają się papiery i wywleczone przedmioty. Profesora w domu nie ma, został porwany zgodnie z obawami kustosza Norella. W domu Bonehawka znajdują notatkę którą napastnicy przeoczyli, jej treść brzmi „Kryształowa Czaszka jest najprawdopodobniej mapą do A…”. Pod Muzeum zajeżdża swoim paromobilem detektyw i od inspektora Poirota dowiaduje się gdzie wyruszyła Mosia i Filu, oni zaś w tym czasie przepytują sąsiadów profesora jednakże z miernym skutkiem. Nikt nic nie wie, nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał. Kiedy gracze się spotykają i zbierają do kupy wszystkie informacje postanawiała że trzeba natychmiast wyruszyć do Northhamptonshire, robią niezbędne zakupy i ruszają w drogę.

Kiedy docierają do osady zbliża się już wieczór, Northhamptonshire to niewielka osada na wrzosowiskach, jest tu parę domów, karczma, ludzie utrzymują się z hodowli. Postanawiają udać się do karczmy żeby odpocząć po drodze, zjeść coś i być może zasięgnąć języka u miejscowych. W końcu śledzą ludzi którzy jechali paromobilem a tych w takiej osadzie na pewno nie jest wiele. Krasnoludzki karczmarz John Bragge podaje graczom wołowine i jako typ towarzyski chętnie odpowiada na ich parę pytań. Dowiadują się że jedynym właścicielem samochodu jest tutaj hrabia Grayhawk mieszkający w starej olbrzymiej rezydencji za osadą, na wrzosowisku. Dowiadują się że użycza on też jej jako siedziby jakiemuś stowarzyszeniu magów.

Pogoda robi się paskudna, pojawia się mgła i zaczyna padać deszcz, jest też już ciemno. Vladimira i Pankracy postanawiają udać się i obejrzeć posiadłość hrabiego, Luke woli pozostać w karczmie. Kiedy docierają pod posiadłość zauważają że jest ona ogrodzona wysokim murem, po jej terenie biega spora grupa psów a przed bramą stoi paru strażników. Krótko się naradzają co robić, jednak dość szybko postanawiają wrócić do karczmy.  Spędzają tam noc i rano przy śniadaniu znów się naradzają co do planu działania. Powstają różne koncepcje jednak ostatecznie postanawiają w nocy włamać się od tyłu posiadłości i przekraść do wejścia dla służby. Jako przynętę dla psów postanawiają użyć przywiązanego na patyku kota obwiniętego kiełbasą (tak!), tak też czynią jednakże pechowe rzuty graczy i szczęśliwe psów skutkują tym że wotańskie owczarki zauważają ignorują kota i rzucają się na trójkę włamywaczy, gracze szybko dają drapaka i biegną na przód posiadłości zanim strażnicy przybiegną na tyły. Gdy są przed bramą zabijają trójkę strażników w czarnych mundurach Nieumarłej Rzeszy a myśliwy strzałem ze strzelby na słonie rozwala zamek bramy. Wbiegają do posiadłości. Tu jednak nie zastają nikogo.

Postanawiają przeszukać piwnicę w której znajdują tajne przejście wiodące do loszku gdzie przetrzymywany, przesłuchiwany i torturowany był profesor Bonehawk. Znajdują tam też zwłoki odkrywcy, venrierowcy musieli dowiedzieć się od niego wszystkiego co chcieli i nie był im dłużej potrzebny. Gracze wracają na górę posiadłości i przeszukują salon, tu znajdują kolejne tajne przejście za szafką z książkami i bibelotami, przejście prowadzi do tajnej podziemnej bazy zwolenników ven Riera, przebiega krótkie starcie między graczami a paroma venrierowskimi żołnierzami i tajemnica opustoszałej posiadłości wyjaśnia się przed graczami. Na ich oczach otwiera się sufit i z podziemnej bazy startuje ogromny sterowiec, nie są w stanie załapać się na gapę. Vladimira zauważa pomieszczenie w bazie które musiało należeć do tutejszego najwyższego rangą oficera, Pankracy znajduje w nim mapę której musieli zapomnieć żołnierze Nieumarłej Rzeszy, są na niej zaznaczone, lecz nie podpisane trzy lokacje na Atlantydzie.

Dalsze przeszukiwania bazy jak i posiadłości nie dają skutku, gracze wracają do Lyonesse żeby przygotować wyprawę do Atlantydy w pogoni za venrierowcami i skradzioną Kryształową Czaszką która zadaje się być kluczem do tajemnic które odkrył tuż przed swą śmiercią profesor Bonehawk.